Alarm

Het is donderdagnacht en ik zit recht op in mijn bed. De alarmklanken van de NL-alert zijn hoorbaar aan twee zijden van het bed. Zo hard dat alleen één al door merg en been gaat, laat staan twee. Mijn eerste reactie is de schrik en wanneer ik opmerk dat het 'slechts' mijn telefoon is, is mijn tweede irritatie. Ik vrees voor het wakker worden van de kinderen. Gelukkig blijft het stil. We besluiten het verzoek van het NL-alert op te volgen en keren terug naar bed. Een uur later zit ik weer rechtovereind. Het voelt behoorlijk tegendraads, maar goed het is het alarm voor 'gevaar geweken'. "Fijn, jij ook bedankt!", snuif ik bijzonder vrolijk tegen mijn telefoon en probeer de slaap weer te hervatten. De volgende ochtend lees je wat er is gebeurd. De kantine van De Dorstige Types is in rook op gegaan. De beelden van de vuurzee zijn heftig en duidelijk verwoestend. Maar anders dan dat blijft het toch een beetje de ver-van-je-bed-show. De dagen nemen hun normale beloop en de maandag erop is de eerste maandag van de maand. Traditiegetrouw het moment waarop om 12.00 uur de luchtalarmsirenes worden getest. Opnieuw is daar toch het moment van schrik, gevolgd door wederom de lichte irritatie wanneer ik twee huilende kinderen troost die niet waren voorbereid op het volume. Ik weet dat het voor onze eigen veiligheid is, maar toch.

Deze week zie ik de beelden van Irma op Sint Maarten. Het natuurgeweld laat niks van het eiland heel en een samenleving wordt compleet van de buitenwereld afgesloten. Geen communicatie, geen primaire levensbehoeften, geen idee wat er zal gaan gebeuren. De angst. De onzekerheid. Waar velen zo snel mogelijk het eiland proberen te verlaten, reizen onze militairen er naar af. Het zijn de helden die bij een alarm niet geïrriteerd zijn of wegrennen, maar juist in actie komen. De beelden van de verwoeste huizen op Sint Maarten roepen de beelden van de verwoeste huizen in Bosnië bij me op. Woningen door gas gevuld en geëxplodeerd of met kogels doorzeefd. Beelden die voor eeuwig op mijn netvlies staan. Plekken waar onze militairen de meest vreselijke dingen hebben moeten ervaren. Ik besef mij hoeveel (oud-)militairen te verwerken hebben en hoe blij ik mag zijn dat ze er zijn. Ik zag het jaren na dato, zij stonden er middenin. Het zijn geen ervaringen die je vergeet, ze tekenen je voor het leven. Ineens besef ik wat de kantine van De Dorstige Types voor hen betekent. Een plek waar men elkaar begrijpt ook zonder iets te zeggen. Toch niet zo'n ver-van-mijn-bed-show.

Laura Sterk