De laatste oliebol

We zijn van start, 2018 is begonnen. De komende dagen schrijf ik structureel het verkeerde jaartal bij mijn datum en probeer ik zo subtiel mogelijk onder de vreselijke traditie van het 'Gelukkig nieuwjaar'-wensen van al mijn collega's uit te komen. Ik wens iedereen absoluut het beste, maar ik hoef écht niet door iedereen van drie zoenen te worden voorzien. (Sorry!) Terwijl de lege champagne flessen naar de glasbak worden gedragen eet ik voor de allerlaatste keer (ja, dit is écht de allerlaatste) een oliebol. Ondanks de moedige pogingen van mijn buren, zijn de resten van een mooi feestavondje op straat nog duidelijk zichtbaar. Terwijl ik kijk hoe de rode snippers van wat vuurwerk nog op de wind door mijn tuin dwarrelen, denk ik terug aan het afgelopen jaar. Je kunt bijna niet anders dan wat weemoedig worden op zo'n moment. Ach misschien hoort het erbij, misschien is het nog een lichte nawee van de overvloedige drank van de afgelopen dagen. Ik besluit mijn eigen columns van het afgelopen jaar eens terug te lezen. Ik lach bij sommige dingen die ik nu anders zou omschrijven en onderwerpen die ik wel of niet terug zou laten komen. We zitten niet stil met zijn allen in dit stadje. We maken ons soms overmatig druk over dingen die we moeilijk kunnen veranderen, terwijl andere dingen juist een ondergeschoven kindje blijven. Ik denk terug aan mijn ontmoetingen in de tehuizen van onze stad. De eenzaamheid voelbaar als je het een seconde geeft om het tot je binnen te laten dringen. De dame in haar rolstoel die enkel van haar kamer kwam voor de koffie. Maar hoe ze zo eenvoudig met wat aandacht en vermaak een glimlach op haar gezicht kreeg. Maar ook hoe blij je iemand kunt maken met zoiets simpels als een mysterieus geluksuiltje. Hoe ik nog steeds op de barricade zou springen voor een veilige boten- en camperbeurs en hoe ik nog altijd wekelijks mijn inmiddels favoriete voetbalsoap volg. Zou 2018 anders gaan worden dan 2017? Het zou leuk zijn als we van sommige discussies wat hebben geleerd. Toch durf ik mijn hand ervoor in het vuur te steken dat ik weer genoeg ga krijgen om over te gaan schrijven het komende jaar. We krijgen per slot van rekening weer gemeenteraadsverkiezingen, nieuwe zomerfeesten en het hotel Buiten de Waterpoort is nog steeds niet af. Ik hou het nauwlettend in de gaten. Zal eerst eens gaan kijken of het lukt om mijn eigen oogkleppen wat vaker af te zetten en mijn goede voornemens eens wat langer vast te houden dan een week. Het lukt al met het minderen met oliebollen, of nou ja, bijna… Oké, who cares, ik neem er nog ééntje!

Laura Sterk