Even kind zijn

Het is maandagavond. Zoals gewoonlijk ligt heel Nederland op z'n gat omdat er flink wat sneeuw is gevallen. Ik heb vandaag pas drie keer de grap van de sneeuwvlokjes gehoord: "Twee sneeuwvlokken komen elkaar tegen in de lucht. "Waar ga jij naar toe?" vraagt de één aan de ander. "Naar Oostenrijk, een feestje bouwen. En jij?" "Naar Nederland, paniek zaaien."" De grap blijkt treffend. Het dagelijks leven komt nagenoeg plat te liggen. Het kind in mij ziet echter andere dingen. Een magische wereld met dikke vlokken sneeuw bij een twinkelende kerstboom. Mijn lol kan niet meer op. Als ik later op de avond al op weg naar bed ben, wordt ik uitgedaagd tot het maken van een 'Snowface'. Een rage die in minder dan een dag het land heeft overgenomen. In een stuk vers gevallen sneeuw druk je je gezicht naar beneden zodat een afdruk achterblijft. Het resultaat fotografeer je en deel je op social media of met je vrienden. Het kind in mij is getriggerd. Al zie ik aan de geposte 'Snowfaces' dat er geen rimpeltje in de afdruk gespaard blijft. Even overweeg ik in mijn pyjama en snowboots naar buiten te stappen om alsnog de ijzige gezichtsafdruk te maken. De lokroep van mijn warme bed wint. Toch voelt het heerlijk om weer even de mogelijkheid te voelen je als kind te kunnen gedragen. De vrijheid, het zorgeloze. De volgende ochtend en dagen erna is het één en al terug naar de realiteit. Ik glibber naar mijn auto en brom als ik mijn ruiten moet krabben. Konden we allemaal maar eens teruggaan naar onze kindertijd. Drie rijen dik fietsen zonder je druk te maken over de voorbijkomende auto's. Je dagen vullen met je vrienden en om drie uur uit school zijn. Het lijkt zo heerlijk. Toch is de realiteit dat de jongeren van nu al lang niet meer zo zorgeloos zijn als voorheen. Als je de koppen van de afgelopen week leest weet je precies waarom: "Man pakt jong meisje vast in Gorinchem; politie zoekt helpende hardloper", "Politie houdt 15-jarige jongen aan voor zedenmisdrijf in Gorinchem". Wacht eens even: geen Amsterdam, geen Rotterdam, geen gure steegjes. De Stadswal en de Haarwijk. De plekken waar menig van ons uren zorgeloos heeft rondgefietst en rondgelopen. Gebeurden er toen niks? Dat geloof ik niet. Maar je hoort het nu zoveel vaker. Kinderen worden veel jonger volwassen. Dat leren ze van ons. Ik heb een voorstel. Als wij nu met zijn allen gewoon het goede voorbeeld geven, misschien volgen onze kinderen dan vanzelf. Bij de volgende sneeuwval, geen verkeersinfarct en code rood. Maar met z'n alle aan de 'Snowfaces', sneeuwballengevechten en sneeuwpoppen!

Laura Sterk