Licht in het klaslokaal

"Pff.. ik zou ook wel eens een dagje willen staken.", verzucht een moeder tegen een andere moeder achter mij tussen de schappen van de supermarkt. Aan haar kar bungelen twee basisscholieren die duidelijk geen zin hebben in de wekelijkse boodschappen. Gezamenlijk blokkeren ze bijna de gehele doorgang, maar geen van beiden lijkt het op te merken of bezwaarlijk te vinden. "Ik heb er een dag vrij voor moeten nemen." De kinderen hebben inmiddels ontdekt dat het schap met toiletpapier best een leuke verstopplek kan zijn. "Ik denk dat ik binnenkort ook maar solliciteer. Lijkt mij heerlijk. Om 15.00 uur klaar, lekker veel vakantie." Al hoofdschuddend vervolg ik mijn weg. Ik snap wel waar ze hun visie op baseren. Maar zoals gewoonlijk verbaas ik mij over de kortzichtigheid van sommigen. Voor de buitenwereld komt de juf om 8.30 uur de klas in, werkt tot 12.00 uur, heeft een uur lunchpauze en is om 15.00 uur klaar met werken. Lesmateriaal is kant-en-klaar en kinderen luisteren, gedragen en motiveren natuurlijk zichzelf. Appeltje eitje. Ik vraag me af hoe het koffiegesprek tussen deze twee moeders gaat na het jaarlijkse verjaardagspartijtje. Ik heb zo'n vermoeden dat ze uitgeblust vertellen dat 10 kinderen dit jaar er toch wel echt té veel waren. Och wat zou ik ze graag een dag lang, of nee, een week voor een klas van 25 stuiterballen zetten. Ik heb zo'n gevoel dat ze direct terugverlangen naar hun kantoorbaantje.

Al rijdend door Gorinchem zie ik de lege schoolpleinen. Af en toe zie je een verdwaald groepje kinderen een balletje trappen op het plein. Toch is er nog iets anders opvallends. In bijna élke school brandt licht. In de klaslokalen zie ik juffen en meesters kasten opruimen, lesmateriaal maken of nakijken. Ja, voor de buitenwereld wordt er gestaakt. Een signaal afgegeven. Maar het plichtsgevoel is zo groot, dat deze mensen het niet kunnen laten om deze uren te benutten voor een inhaalslag. Bij de Kleine Wereld en De Rotonde, het speciaal onderwijs in onze stad, wordt gerenoveerd. De uren worden benut om dit mogelijk te maken. Niet om van de daken te schreeuwen dat ze uren tekort komen in een dag, maar stilzwijgend het doel te steunen. Deze kwetsbare groepen raakt het misschien nog wel meer. Leren praten is niet vanzelfsprekend. Leren je plek in de maatschappij te vinden evenmin. Deze juffen en meesters werken er elke dag aan. Gek genoeg staan we allemaal op onze achterste benen als onze winkels wel of niet op zondag open zijn. Maar waar is onze steun als het op onze juffen en meesters aankomt? Dat zijn namelijk de mensen aan wie wij een oh-zo belangrijk deel van de opvoeding van onze kinderen toevertrouwen.

Laura Sterk