Meedenken

Wij hier - van de familie Huibers, zeg maar, maar ook de buurtgenoten van de Vissersdijk - wij vinden het toch best wel een belasting, dat we van steeds meer, zich politiek noemende partijen en bewegingen moeten meedenken over het partijprogramma. Niet dat we daar nou te beroerd voor zijn, maar het geeft toch een zekere druk op de harmonie in de familie en in de straat. Vroeger was dat gemakkelijk. Toen bedachten de partijen zelf nog een programma. En dat lazen we dan en dan kozen we de partij met het programma dat ons het meest aansprak. Maar nu moeten we dus meedenken. Omdat wij, burgers van Gorinchem - met z'n allen - zelf het beste weten wat het beste is voor ons en onze stad. Ons probleem is nu, dat wij het toch niet zo gemakkelijk eens worden, over alles. Ik zelf bijvoorbeeld vind hele andere dingen het beste voor de stad dan mijn van een Amerikaanse stafford voorziene, breedgeschouderde overbuurman en ook tante Trix, de 89-jarige, ietwat verschoten, buurvrouw van drie huizen verder, wordt het maar niet eens met mijn jongste dochter. Ik bedoel, de ons aangeraden wederzijds respectvolle dialoog leidt niet tot de voorspelde eensgezindheid over wat het beste is voor de stad, wat wij natuurlijk met z'n allen wel het beste zouden moeten weten. En dat geeft spanning.

Wij begrijpen natuurlijk best, dat de partijen en bewegingen zelf geen tijd hebben gehad voor deze dialoog, druk als ze waren met de invulling van de kandidatenlijsten. Het blijkt steeds meer een huzarenklus voldoende weldenkende mensen bereid te vinden zich verkiesbaar te stellen, zo groot is de angst ook daadwerkelijk gekozen te worden en vervolgens vier jaar lang het mikpunt te zijn van hoon, scheldpartij, rotte vis, gruwelijkheden en verdachtmakingen, op Facebook en andere zich sociaal noemende media. De enkeling die deze masochistische martelgang wel wil aanvangen, kan vaak kiezen uit hoge plekken op diverse lijsten van verschillende partijen, die ooit, in vervlogen tijden nog ernstig met elkaar van mening verschilden. Dat krijg je nu steeds meer splinterpartijtjes en beweginkjes vissen in de kleine Gorcumse kandidatenvijver. Een beetje vis hapt in het lekkerste aas en vraagt zich pas later af aan welke hengel het bungelt. Je kunt het ook wel een beetje zien aan de lijsten hoor. De - deels van partij gewisselde - oudgedienden - 'ik doe het voor de partij' - en Turkse en Marokkaanse Nederlanders - altijd goed voor een paar zetels - zijn behoorlijk oververtegenwoordigd naast wat piepjonge schoolmeisjes (m/v) - altijd goed voor wat apolitieke jonge kiezers.

Maar nu de euforie van het lijstmaatschap neerdwarrelt, rijst het besef dat er nog geen programma is. En dus moeten wij, burgers, met elkaar in dialoog omdat wij dus het beste weten wat goed is voor de stad. En voor onszelf. De politici in spé gaan zich dan, met de oren wijd open, onder ons begeven. En wat wij dan met z'n allen vinden, dat wordt dan het partijprogramma. Daar gaat Socrates nog een fikse punt aan zuigen.

Jos Huibers