Mij overkomt het niet

Als het zo donker buiten is, waarschuwt de politie op elke hoek van de straat voor de gevaren ervan. Inbrekers die van het gebrek aan licht profiteren, fietsers en wandelaars die slecht zichtbaar zijn. Ik betrap mijzelf erop dat ik leef in een soort van overtuiging dat het mij vast niet gaat overkomen. Ik let goed op wanneer ik rij en in mijn huis valt weinig te halen denk ik dan. Ik hoop dat de inbrekers anders bijzonder gelukkig worden van de overmatige en overdadige hoeveelheid speelgoed die mijn woonkamer sinds enkele jaren heeft overgenomen. Dat de spotjes op de radio vermelden dat het daar helemaal niet op gaat, maar om hoe gemakkelijk ze binnen kunnen komen- schuif ik onbewust terzijde. Ik heb mijn huis goed genoeg beveiligd, denk ik dan. Nieuwe kozijnen, goede sloten- Nee, mij overkomt het niet.

Afgelopen week kijk ik op wanneer ik een politieauto in de straat zie staan. De ramptoerist in mij is automatisch alert. Twee agenten komen een woning uitgelopen, lopen vervolgens een rondje om mijn blok en vervolgen hun weg per auto. Nieuwsgierig als ik ben aangelegd, probeer ik direct te ontcijferen wat de beide heren er te zoeken hebben. Ik weet dat geen van hen in dit deel van de straat woonachtig is en dit is geen wijk waar ik ze met enige regelmaat aantref. Aangezien ik geen andere hints heb waarop ik mijn onderzoek kan vervolgen, druip ik onbevredigd af. Blijkbaar is een carrière als Sherlock nog net niet voor mij weggelegd. Geluk treft mijn ramptoerist wanneer ik de volgende dag een e-mail ontvang van Burgernet: Getuigen gezocht, woninginbraak. Ah. Dat dus. Met een koevoet een openstaand draaikiepraam ontwricht en binnen getreden, midden op de dag. Als een donderslag bij heldere hemel besef ik mij dat dit precies hetzelfde type raam geweest moet zijn, als waar ik er minstens acht van in mijn huis heb. En die ik, voor de ventilatie, meer dan regelmatig ook op de kiepstand open heb staan. Wacht, dit had mijn huis kunnen zijn.

Ooit, jaren geleden, zijn van mijn toenmalige eerste autootje (een Renaultje Twingo) in een louche buurt in Tilburg mijn wieldoppen gestolen. Vermoedelijk door een net zo louche autohandelaar die een paar tekort kwam. Ik weet nog dat niet de kosten van de wieldoppen het ergste waren van de roof, maar het feit dat ze aan MIJN autootje gezeten hadden. Ineens realiseer ik me de inhoud van de waarschuwende politieberichten. Het kan mij ook overkomen! Ze kunnen ook voor ons speelgoed komen. Pff.. de volgende keer toch maar een extra rondje door het huis voor ik weer een tripje naar de speelgoedwinkel maak.

Laura Sterk