Nummer 1

"Ze hebben duidelijk mij niet om mijn mening gevraagd", het is slechts één van de vele gemengde reacties op het nieuws dat het Beatrix Ziekenhuis opnieuw nummer 1 in de top 100 is geworden. Hoog scoren op kwaliteit en veiligheid is onvoldoende. "Me vader is er ooit geopereert, zooo slecht. En dan gewoon niks daarvan hoore." Tja, communiceren is inderdaad een vak. Ik kan mij goed voorstellen dat het vervelend is wanneer de informatievoorziening niet is wat je er van verwacht. Laat staan onvolledig. Het lijkt er wel op dat men verwacht dat wanneer je eerste bent in een dergelijke verkiezing, je de staat van perfectie hebt bereikt. Dat mensen er opeens feilloos zijn geworden en aan het puntje van jouw neus kunnen zien wat het is dat jij verlangt en hoe je het iets het liefste geregeld zou hebben. Ik droom met je mee. Lijkt mij fantastisch: mijn eigen privéarts die precies weet wat voor mijn lijf het beste is en hoe het reageert op behandeling. Die 24 uur per dag tot mijn beschikking staat. Nooit eens afgewisseld wordt omdat zijn dienst er op zit. Want zeg nou eerlijk, voor mij als patiënt is dat natuurlijk erg hinderlijk. Die andere dokter weet vast niet hoe erg het wel niet gesteld is met mijn gebroken been. Nee, ik dwaal weer af. Het punt blijft: Communicatie is altijd belangrijk. In een tijd van hulpbehoevendheid wil je weten waar je aan toe bent. Het is vervelend om niet te weten wat er gaat gebeuren. Je leeft tussen hoop en vrees, zeker als het om de ernstigere zaken gaat. Niks is vervelender als in onwetendheid moeten afwachten. Jouw lot ligt in de handen van anderen. Anderen die je niet kent. Je bent afhankelijk en dat is iets wat tegen de pure natuur van de mens in gaat. Artsen en verpleegkundigen weten dat ook. Ze begrijpen je emoties, maar doen ook gewoon hun werk. Helaas ervaar ik het de laatste periode weer veel te vaak van heel dichtbij. De vergankelijkheid van het menselijk lichaam. Een gebroken been is vervelend maar heelt. Voor de gevallen op de Intensive Care of de afdeling Oncologie is dat nog maar de vraag. Ik zie artsen knokken met alle middelen die ze tot hun beschikking hebben. Zelfs nog bij een dame in het laatste stadium van Alzheimer. Ze kan de woorden niet meer uit elkaar houden. Ik zie de artsen en verpleegkundigen doen wat ze kunnen om het leed te verzachten. Op de beste manier die ze kennen. Persoonlijk ben ik daarbij dan heel erg blij dat de artsen een studie geneeskunde op zak hebben en geen communicatiewetenschappen.

Laura Sterk