Stuurlui

Daar zit ik dan, op de bank. Ik ben moe. Dagenlang heb ik intensief gewerkt, veel gelopen, gepraat en geregeld. Het is het resultaat van een jaar voorbereiden en meer dan een week lang bouwen, uitvoeren en opruimen. Niet alleen, maar samen met vele anderen zoals ik. Lange dagen, korte nachtjes. Het hoort er bij. Theoretisch heb ik vakantie, toch ben ik vermoeider dan tijdens een normale week. Maar ik lach. Ik lach omdat ik trots ben op wat er is ontstaan. Trots op wat ik allemaal heb mogen beleven. Trots op alle mooie mensen die ik heb mogen zien met een glimlach op het gezicht. Het maakt niet uit wie je bent of waar je bed staat. Ik heb je zien genieten. Dat maakt mij blij.

Heb je er wel eens bij stil gestaan hoe vaak het bruist in onze stad en streek? Hoe vaak je de kans krijgt om iets te ondernemen? Je kunt struinen tussen alles wat je hartje begeert. Of het nu kunst, boeken, kleding of antiek is. Je kunt dansen of genieten van muziek. Actief deelnemen aan een sportdemonstratie of wedstrijd. Eten, drinken, proeven- ja echt alles.

Achter al die belevenissen zitten mensen zoals ik. Mensen die hun tijd, kennis, ervaring, middelen en handen beschikbaar stellen voor al die dingen. Mensen die vaak vakantie uren inzetten om dat voor anderen mogelijk te kunnen maken. De stille krachten. Ze staan niet vooraan om te vragen of waardering. Ze zitten, net zoals ik, 's avonds met elkaar aan een biertje en genieten van wat ze hebben kunnen neerzetten. Ze zijn mensen. Ze maken fouten, leren van elke keer jaar dat ze verder komen en staan ervoor open om te groeien. Ik schrik als ik lees hoe er over deze mensen gesproken wordt. Vanuit de anonimiteit van een toetsenbord denkt menigeen alles ongezouten de wereld in te kunnen slingeren. Zonder het gezicht erachter te zien. De beste stuurlui staan blijkbaar aan wal. Het is zo makkelijk, wel mopperen maar niet bijdragen. Want bij de zoektocht naar nieuwe vrijwilligers, geeft ineens iedereen niet thuis. Nee, het spijt mij voor de mopperaar. Het doet mij weinig. Ik wil van je leren omdat ik wil groeien. Ja, we kunnen altijd verbeteren. Ja, we gaan daar uitgebreid bij stil staan. Nee, het is niet zo makkelijk als jij denkt.

En nu? Nu gooi ik mijn benen op tafel en neurie tevreden: "van links, tu-du-tu-du-tu-du, naar rechts tu-du-tu-du-tu-du" en zie in gedachten een plein heen en weer hossen. Vanavond en nog vele avonden hierna kies ik ervoor te blijven dromen van al die genietende mensen en hun leuke glimlachen.

Laura Sterk