Uitgeparticipeerd

Onze grasgroene wethouder Arjen Rijsdijk verzuchtte deze week dat "het interactieve participatieproces dat het afgelopen jaar heeft plaatsgevonden, heel veel betrokkenheid heeft opgeleverd, maar helaas geen eenduidig eindbeeld." Hij had het over de inrichting van het Eind - u weet wel, het stukje havenhoofd, dat naar Buiten de Waterpoort leidt - hetgeen de uitspraak, vanwege de term eenduidig Eindbeeld extra allure geeft. Wethouder had ook kunnen zeggen: 'Nou hebben we <vloek> werkelijk iedereen gevraagd wat hij of zij of het ervan vindt of wil op of aan het Eind en werkelijk iedereen vindt of wil <vloek> iets anders."

Je zou maar wethouder zijn in deze barre politieke tijden, waarin het participatiespook carnavalesk en hijgerig uit de fles is. In lang vervlogen tijden bromde mijn vader te pas en te onpas 'zoveel hoofden, zoveel zinnen..', maar dit wijze gezegde lijkt in deze tijd van volksraadpleging en inspraakprocedures op de achtergrond geraakt. In onze gemeente wemelt het immers van de politieke partijen, die zich voornemen over elke politieke beslissing - van brievenbus tot bushalte tot plantenbak tot verkeersbord - eerst het volk te gaan raadplegen. Dat belooft, in en na verkiezingstijd, heel wat reuring, wrok en ruzie te gaan brengen in de thans nog vredige Gorkumse wijken.

Het eenduidig Eindbeeld wordt mede gecompliceerd door de problematiek van de Tolsteeg, die aan het Eind ontspruit - hoewel een thans lopende volksraadpleging leert dat 49% van de geraadpleegden vindt, dat het Eind feitelijk ontspruit aan de Tolsteeg - De voorstanders van respectievelijk gehele afsluiting van deze steeg, eenrichtingsverkeer en tweerichtingsverkeer houden elkaar in evenwicht, zodat ook een eenduidig Tolsteegbeeld tot een illusie dreigt te worden. Voorst wil een meerderheid meer groen aan het Eind, maar een andere meerderheid wil alle parkeerplaatsen behouden, dus het eenduidig Eindbeeld lijkt definitief een illusie (hoewel het stadsgesprek over deze conclusie nog moet worden opgestart.)

Het lijkt erop, dat politici gaandeweg te schijterig zijn om zelf een besluit te nemen en daarom, onder het mom van nieuwe, directe politiek, over elke scheet, op zoek naar eenduidigheid, het volk raadplegen uit angst op Facebook gekielhaald en beschimpt te worden. Geen schop meer in de grond durven stoten uit angst op een oud muurtje of skelet te stuiten.

Hoe doen ze dat thuis, vraag ik me af. Gaat aan de keuze voor elke sok of jas een gezinsberaad vooraf. Praten de kinderen allemaal mee over de kleur van de te kiezen stropdas of nylonkous? Of is hij, zij of het dáár juist heel streng en autoritair, omdat het streven naar een eenduidig Huisbeeld al lang is opgegeven. Want wie gehoord wordt, wil natuurlijk ook gehoord worden. En wee hij, zij of het die wat anders besluit.

Immers, wie streeft naar eenduidigheid zal falen. Of eindeloos uitstellen. Opgebrand raken. Gek worden.

Jos Huibers