Vanaf de WalGedegradeerd

'Wat een corpsballen', siste mijn jongste dochter getergd. Vanwege de trouwdag waren wij neergestreken op een zwoel zomeravondterras aan de Groenmarkt. Het was tevens vaderdag. Maar dat was een toevalligheid. Dat u niet denkt dat wij met vaderdag uit eten gaan. 'Doe nog maar een fles, gerant, of doe er maar twee', brulde de corpsbal, met dikke tong. Het was op het oog de jongste van de vijf, die allen toch tussen de 35 en 45 jaar oud waren. Ze droegen het tenue van de plaatselijke hockeyclub. Ze waren gedegradeerd deze zondag, dat wisten inmiddels alle andere eters op het terras, die overigens in verschillende stadia van verstoordheid verkeerden. Ze hadden oesters besteld, die zij beurtelings opslurpten. 'Dat wordt neuken vannacht, jongen', joelde er een - een zeer gebruinde met leuke krullen - en 'zeg, gerant, heb je niet wat beters onder de kurk dan deze meuk.' 'Maar dit zijn toch geen studenten meer', fluisterde mijn vrouw, 'ik bedoel, ze zijn toch veel te oud.' 'Corpsballen worden nooit volwassen', sprak mijn dochter resoluut, terwijl haar ergernis aanzwol. En zij kon het weten, omdat zij enige tijd kennis had aan een corpsbal. 'Vooral als ze gedronken hebben, denken ze dat iedereen het enig vindt, als zij zich zo gênant gedragen." Ik moet zeggen, daar leek het inderdaad op. "Jezus man, ik moet nog rij-ijden', lalde de oudste, kennelijk de coach. Tijdens het hoofdgerecht wipten de vrouwen even langs. 'Ah, daar zijn de meisjes', gilde de jongste, terwijl hij de zijne opzichtig in de kont kneep. De meisjes - het waren er drie - nipten een glaasje of wat mee, voor ze vrolijk vertrokken. 'We gaan neuken, hè, straks', schalde krullenbol. Het terras liep langzaam leeg. De ober kwam ons van de zenuwen verkeerd eten brengen. Zij bestelden nog een fles limoncello.'Daar word je geil van, man' - giechelde de blondste, die tussen de haren al behoorlijk kaal werd.

Tijdens het dessert en de tweede fles limoncello - 'Dat moet kou-ouder, gerant' - volgde het dieptepunt van de avond. Of het hoogtepunt, zo u wilt. Er naderde een blonde vrouw op een fiets, een kind voorop en een kind achterop, in keurige kinderzitjes. De fiets hield aarzelend en een beetje slingerend halt bij de tafel. De jolige sprong wankelend op. 'Ik ga er even tussenuit', kraaide hij, 'dit kan leuk worden.' De vrouw keek indringend naar de stilste van de vijf, met een blik tussen smacht en diep verwijt en overhandigde hem twee knutselwerkjes. 'Voor pappa', stond erop. De heren brulden het uit van pret. De vrouw droop vernederd af. 'Dat wordt geen neuken vannacht', gierde de kale. De echtgenoot in kwestie lachte schaapachtig. 'Ik houd de rug recht', lispelde hij in mijn richting, als wilde hij mij deelgenoot maken van dit drama.

'Wie stond er nou voor gek', dat was de vraag in het navolgende kwartier. De corpsballen waren het eens. 'Staat dat wijf daar demonstratief een schrijnend melodrama op te voeren', vatte de krullenbol samen. 'Al die wijven zijn hetzelfde', voegde de coach toe. De nog resterende overige eters vonden vooral de corpsbal deerniswekkend.

De heren leefden weer op toen de 15-jarige dochter van de coach arriveerde. Met een dito vriendin. De mannen werden weer jongens en de coach stribbelde nauwelijks. Er werden nieuwe flessen besteld. 'Zie je wel', zei mijn dochter, 'nooit volwassen.' En toen gingen we maar.