Vanaf de WalGeweigerd

Ik zal niet zeggen dat mijn mailbox overstroomde of dat mijn telefoon roodgloeiend stond, maar toch is het deze en gene opgevallen, dat Vanaf de Wal mijner hand twee weken geleden ontbrak in de krant. Het zit namelijk zo: hij was geweigerd. Diegenen, die bij deze krant waken over de inhoud - in dit verband content geheten - vonden dat ik over de grens van het betamelijke was gegaan, een grens overigens die dwarrelt als zand in de woestijn, als het front op het slagveld. Hoewel mij tot troost strekt dat juist de geweigerde columns in later jaren vaak het meest worden gewaardeerd - vooral na de dood - neem ik mij voor mij voortaan te onthouden van enige luim over Dorstige Types, die hun leven in de waagschaal leggen op gindse slagvelden ten behoeve van onze veiligheid of over mevrouw Reinie Mellissant- Brienen van Gorinchem, want over vrouwelijke burgemeesters maak je natuurlijk geen grappen. Ben je mal! Daarom deze keer een proeve van goede wil, die geen weigering vermag: een positief verhaal over onze heerlijke stad:

Oh, wat boffen we toch. Terwijl het in heel Nederland regent dat het giet, schijnt bij ons in Gorinchem doorgaans de zon. Of beter nog: het zonnetje. Dat komt door de rivier, aldus mijn buurvrouw die het weten kan, want zij woont hier al haar hele leven. De rivier houdt de regen tegen. En de wind ook. Heerlijk niet. En als het af en toe toch eens regent trekt de Gorcumer vrolijk de poncho aan. Tijdens het Lingehavenfestival bijvoorbeeld. Lachen man. Ontroerend is ook de saamhorigheid nu het clubhuis van de Dorstige Types is afgebrand. Inderdaad van de waagschaalveteranen. Bijna alle Gorcumers willen spontaan geld inzamelen en benefietconcerten organiseren. Fantastisch toch, vindt u niet. Waarin een kleine stad groot kan zijn! Super ook dat dit clubhuis van de Gemeente al die tijd gewoon mocht blijven staan, terwijl het eigenlijk illegaal was. De veteranen waren vergeten een vergunning aan te vragen. Maar de gemeente deed daar dus helemaal niet moeilijk over. Tof toch! Ik denk dat de veteranen van alle giften en benefietopbrengsten vast weer een heel mooi clubhuis kunnen bouwen en daar ben ik best trots op, dat we dat met z'n allen voor elkaar hebben gekregen.

In Spijk regende het wel, ook op het golfterrein van de Dutch, waar het open KLM-golftoernooi werd gehouden. Moesten ze allemaal onder de paraplu. Maar daar vraag je natuurlijk om als je zo ver van de rivier zo'n terrein aanlegt. Ja toch! Chagrijnig dat ze waren! Onze sportclubs hebben nu allemaal mooie kunstgrasvelden, dus die lachen het beetje regen dat valt ook vrolijk toe. Kan het schelen, joh, kom maar op. De korfballertjes lachen zich slap. En dan mevrouw Reinie Melissant - Brienen van Gorinchem, onze burgemeester. Zij staat overal lachend vooraan. Wat een topwijf! Zo trots, zo trots.

En onze schouwburg De Nieuwe Doelen heet nu theater De Vijf Zinnen, het Huis van de Stad. En het swingt er weer als een jazzband, als een aangeschoten veteraan. Haha, grapje hoor.

En zo zou ik nog uren door kunnen gaan!