Zauberflöte

Als Mozart nog zou leven, dan zou hij begin februari ongetwijfeld Gorinchem aandoen om de eerste operavoorstelling op Gorinchemse bodem bij te wonen. Op 3 februari immers speelt een van zijn magnus opera Die Zauberflöte op de planken van theater de Vijfzinnen en dat beste mensen is voorwaar een gebeurtenis van belang. Die Zauberflöte is een monument, de West Side Story van de achttiende eeuw en tevens de eerste en enige opera, die ik als zesjarige al woordelijk mee kon zingen in onnavolgbaar fonetisch Duits. Mijn vader had namelijk één langspeelplaat, die hij elke zondag twee keer draaide en dat betrof Die Zauberflöte. Waar andere kinderen in klas één de liedjes van de Karekieten neurieden, zong ik uit volle borst 'Der Fogelfänger bin ich ja..' en 'Pa-pa-pa-pa-geno' en 'wieder eine Papagena'. En met enige moeite deed ik in het geniep op de wc de hoge partij van de Koningin van de Nacht. Tot ongenoegen van de overgevoelige mevrouw R. in de Haagse flat op vierhoog boven ons. Die dan kwam klagen. Volgens mijn vader was mevrouw R. een muzikale analfabeet. Maar dit allemaal terzijde, het gaat u eigenlijk niet aan. De kwestie is, dat u de unieke gelegenheid moet grijpen en dit festijn moet meebeleven. Vind ik dan.

Maar dan Mozart, Wolfgang Amadeus. Waar zouden we de man in vredesnaam moeten onderbrengen? Zonder het schaamrood op de kaken? Hotel Gorinchem, met uitzicht op de geluidswal langs de A15 durven we meneer Mozart niet aan te bieden. Te ver verwijderd ook van ons bruisende centrum. Motel Campanile met de pisgele deurtjes wijst hijzelf om dezelfde reden gedecideerd af. "Leuk voor een snelle wip, maar niet voor een fatsoenlijke passant", bromt hij vermoeid. In de kleine uurtjes zoeken wij op Grote Markt, Groenmarkt en Varkensmarkt. Tot verbazing van Wolfgang is ook hier geen logement te bekennen. De bovenkamers op de Langendijk blijken volgeboekt. Vanwege de opera, begrijpt U. Alzo belanden wij Buiten de Waterpoort en staren in de troosteloze modderpoel, waarin rond een historisch gerangschikte rij bakstenen een select gezelschap vergadert, bestaande uit 200 Facebookbewoners en een rits neo-politici, bevangen door de verkiezingskoorts. Zij vergaderen al anderhalf jaar onafgebroken over plek, kleur en architectuur en of de stenen nou bij het kasteel hoorden of bij de muur eromheen - het hek, zeg maar, om het huis. Opdat de hond niet wegloopt. De neo-politici reppen over het stormseizoen en het stilleggen van de bouw en uit hun uitgestreken snoetjes klinkt, dat zij eigenlijk altijd al tegen waren, en dat ze, toen ze een paar maanden geleden nog democratisch instemden met de bouwvergunning, nog geen voortschrijdend inzicht hadden. Mozart schudt het muzikale hoofd. Wat had hij graag een mooie kamer gehad met uitzicht op onze Merwede. Hij slaapt die nacht buiten onze stad.

Jos Huibers