• Jos Huibers
  • Jos Huibers
  • Jos Huibers
  • Jos Huibers
  • Jos Huibers
  • Jos Huibers

Laura Pellikaan: 'Ik word de eerste vrouwelijke minister-president'

GORINCHEM Vorige week presenteerde de nieuwe politieke beweging 'Democraten Gorcum' de lijsttrekkers voor de gemeenteraadsverkiezingen in maart 2018. Naast de oude politieke rot Pierre Schefferlie zal de 21-jarige nieuwkomer Laura Pellikaan de lijst aanvoeren. Daarmee is zij in één klap de jongste lijsttrekker in de Gorkumse en wellicht ook landelijke politiek. ,,Ik ga voor het hoogste", zegt ze zelfbewust, gezeten aan de tafel van haar etagewoning in de bovenstad, ,,mijn ambitie is de landelijke politiek. En ooit wil ik de eerste vrouwelijke premier van Nederland worden. Maar mocht ik onderweg ergens blijven hangen op een leuke plek in het openbaar bestuur, dan is dat ook prima."

door Jos Huibers

De twee jonge rode katers dringen zich nieuwsgierig op rond het koffieapparaat, waarmee Laura twee kopjes met koffie vult. Geduldig zet zij ze vriendelijk en geduldig keer op keer weer op de grond. ,,We vinden het niet erg genoeg als ze op de aanrecht of de tafel zitten." Zo blijven de katten nadrukkelijk bij het gesprek aanwezig. ,,Toen ik in 2014 voor het eerst mocht stemmen voor het Europees Parlement, heb ik op de Partij voor de Dieren gestemd. Vanwege hun standpunt over de rechten van dieren in onze wereld. Ik hoop, dat mijn stem de partij nét een extra zetel heeft opgeleverd. Het was een persoonlijk statement, voor mijn eigen gemoedsrust."

HALVE GORCUMER ,,Ik ben een halve Gorcumer. Ik was twee jaar oud toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik woonde beurtelings bij mijn moeder in Noordeloos en mijn vader in Gorinchem. Maar bij tijden was het ook andersom. Vooral tijdens de puberteit wilde ik nog wel eens van adres wisselen, als ik het met de ene ouder tijdelijk beter kon vinden dan met de andere. Of ik een lastige puber was? Mijn moeder zou positief antwoorden op die vraag, maar zelf denk ik dat dit wel meeviel. Ik was geen lastige puber, ik had lastige ouders." Ze lacht een beetje uitdagende lach. ,,Je leert wel veel van een opvoeding op twee adressen, co-ouderschap van ouders die in complexe relatie zijn met elkaar en met nieuwe partners. Je wordt er kritischer van, denk ik en je ontwikkelt een groter aanpassingsvermogen. Lange tijd was ik op de basisschool het enige kind in de klas dat wist wat alimentatie was." Ze lacht opnieuw de bebeugelde tanden bloot. De beugel mag niet zichtbaar zijn op de foto. ,,De beugel is maar tijdelijk, de rest niet", zegt ze, de langetermijnambities onderstrepend.

,,Wij gingen naar de piepkleine openbare basisschool in Noordeloos en daarna ging ik naar het Lyceum Oude Hoven in Gorinchem. Aan het eind van de brugklas had ik gemiddeld een 8,3, maar ik koos voor de HAVO. Ik vond toen dat het Atheneum en de universiteit niet bij mij pasten. Bovendien hield ik niet van Duits en Frans. Zodoende werd het HAVO. Ik wist ook al heel snel dat ik journalistiek wilde gaan studeren. Daar heb je geen Atheneum voor nodig"

POPULAIRE GROEP ,,In de eerste twee klassen hoorde ik bij de populaire groep. Ik had in de eerste klas al veel vriendinnen, die in de tweede zaten, waardoor klasgenoten een beetje tegen mij opzagen. Ze vonden dat wel cool. In de tweede klas ging het minder goed met me. Je kent dat wel, sigaretten roken, af en toe spijbelen en een beetje afzetten tegen thuis. In die tijd ging ik ook weer bij mijn vader wonen. Ik ging uiteindelijk maar net over naar de derde klas en daar stapte ik heel anders in. Ik hoorde nu bij de 'kunstgroep', mensen, die hielden van theater en kunstvakken en van discussie over onderwerpen, die er echt toe deden. In de derde voelde ik mij bevrijd."

POEZIE, PROZA EN DEBAT ,,Ik hield al op jonge leeftijd van poëzie en proza. Ik schreef stukjes en droeg deze voor. Ik deed mee aan wedstrijden, werd tweede van Zuid-Holland bij een landelijke wedstrijd van de Kunstbende en later, toen ik bijna 18 was werd ik eerste, precies zoals ik me ten doel had gesteld. De lerares Maatschappijleer vroeg mij voor het debatteam van de school, omdat ik veel praatjes had en overal een mening over had. Met dit team zijn we tweede geworden in de televisiefinale van het Lagerhuis. Ik heb altijd van taal gehouden, op papier, in voordracht én in debat."

,,De school voor journalistiek, die volgde na de HAVO, viel verschrikkelijk tegen. Dat gold zowel de organisatie van het onderwijs als het niveau van de lesstof. Het was dramatisch. Ik heb het eerste jaar afgemaakt, maar ben na drie weken in het tweede jaar demonstratief opgestapt. Tegelijkerrtijd ging ik op mezelf wonen, kreeg voor het eerst een vaste relatie en koos voor een andere (bij)baan. Ik werd coördinator van de huiswerkbegeleiding en bijles op de Uilenhof. In het opvolgende studiejaar startte ik de opleiding Liberal Arts and Sciences aan de Universiteit in Utrecht. Ik vond heel veel dingen leuk en interessant, maar meer als hobby dan als beroep. Mijn beroep had ik immers al gekozen: ik wilde de politiek in. Dat is toch het hoogst haalbare voor mij: in het bestuur zitten van je stad, van je land."

POLITIEK ,,Met de gemeentepolitiek maakte ik kennis, toen ik tijdens de opleiding journalistiek ook verslag moest doen van gemeenteraadsvergaderingen. Ik vond het niveau van deze vergaderingen vaak dramatisch. Mensen hadden geen uitstraling en waren totaal niet begeesterd als ze plichtmatig een vooraf opgeschreven lesje opdreunden. Ik dacht steeds 'had ik ook maar een microfoon' of 'dit klopt gewoon niet' en 'doe wat met de positie die je hebt'. Zo raakte ik geïnteresseerd in het openbaar bestuur en besloot ik om raadslid te worden in mijn woonplaats. Als eerste stap naar de landelijke politiek. Ik volgde de cursus 'Politiek Actief' en daar ontmoette ik Ries Pauk, die mij uitnodigde eens bij de nieuwe beweging 'Democraten Gorinchem' langs te komen. Zodoende trof ik daar ontzettend leuke mensen, die in een sfeer van openheid en respect met elkaar in gesprek waren. Ik voelde mij, ondanks mijn jeugdige leeftijd ontzettend serieus genomen en bovenal welkom. Ik heb echt eerst de kat uit de boom gekeken en ook andere partijen overwogen, met name de VVD, maar deze manier van met elkaar omgaan trof ik nergens anders. In geen enkel programma kon ik mij totaal vinden, maar ook stonden in bijna alle programma's wel dingen die mij aanspraken. Ik denk niet in de tegenstelling Links of Rechts, of Progressief of Conservatief. Ik geloof dat je je met betrekking tot allerlei onderwerpen goed moet informeren, met deskundigen en betrokkenen in gesprek moet en dan tot een besluit moet komen. En voor dat besluit moet je dan staan. Niet ellenlang praten, maar doen. Geen ellenlange hoorzittingen of adviesprocedures, maar handelen en doen, wat goed is voor Gorinchem. Want als je actief en betrokken bent, als je onder de mensen bent, dan weet je wat er speelt."

,,Als je met je hoofd in een vast hokje zit, dan kun je niet meer naar anderen luisteren, omdat je vooraf al weet wat de uitkomst moet worden. De kern van de Democraten is, dat je met elkaar in gesprek gaat en echt naar elkaar luistert. In jouw besluit zit dan ook de mening van de ander. Het gaat per slot niet om wat ik vind, maar om wat de Gorcumer vindt. In referenda geloof ik niet. Je bent niet voor niks volksvertegenwoordiger. Als raadslid praat je met mensen, je laat je informeren door deskundigen en betrokkenen en op grond van de opgedane kennis van het dossier neem je een besluit."

We debatteren nog enige tijd, de kersverse lijsttrekker - "Ik ging natuurlijk voor het hoogste" - en ik. Zij toont zich een snel lerende politica. ,,Daarover heeft de partij nog geen duidelijk standpunt bepaald", zegt ze met enige regelmaat, als ze er even niet uit komt, of ,,Dat wordt straks duidelijk als we het partijprogramma presenteren. Ik vind dit niet de plek om daarop vooruit te lopen." Diplomatiek, slim, jong, leuk en gedreven. Laura Pellikaan, ze komt eraan!