• Jos Huibers

Rollend door de Nieuwe Doelen

GORINCHEM ,,Wij willen laten zien, dat Theater De Nieuwe Doelen wel degelijk kan bestaan, maar dan wel anders dan we in het verleden gewend waren. De stad is wellicht te klein voor de grote namen, maar er zijn zoveel andere artiesten, die een podium en een publiek verdienen. Uit de stad en uit de regio natuurlijk, maar ook uit de rest van Nederland, amateurs en professionals, die theater maken in de breedste zin van het woord. Nu ook op het kleine podium in het Cultureel Café De Vijf Zinnen, op de begane grond. En ik ben er trots op, dat ik daaraan een bijdrage kan leveren. Want vanuit de rolstoel moet je drie keer zo hard je best doen om enige betekenis te hebben."

door Jos Huibers

Aan het woord is Tom Breedveld, penningmeester van het bestuur van de Nieuwe Doelen. ,,We noemen ons nu Het Huis van de Stad De Vijf Zinnen, om aan te geven, dat het nu anders is dan het was." We ontmoeten elkaar in zijn aangepaste woning in de Lingewijk, met riant uitzicht over de IJsbaan. ,,In de winter schaatsen ze in onze achtertuin. Deze woning is de reden, dat wij nu in Gorinchem wonen. Dit was de eerste en enige plek in Nederland, waar ik samen met mijn vrouw onder een dak kon wonen en ook de noodzakelijke zorg en hulp kon krijgen. Dat zijn dingen waar je geen weet van hebt, zolang je geen handicap hebt."

Tom werd onder een ongelukkig gesternte geboren, in Houten, als een van acht kinderen in een multiprobleemgezin. ,,Wij werden alle acht op een en dezelfde dag uithuisgeplaatst, allen op verschillende plekken. Veertig jaar lang heb ik mijn broers en zussen niet meer gezien. Pas de laatste jaren heb ik weer wat meer contact met een aantal van hen dankzij Facebook en de sociale media." Hij groeide op in kindertehuizen en een pleeggezin. ,,Ik heb veel verdriet gehad, ik heb veel gemist, vooral een familiegevoel. Ik heb er ook wel wat aan over gehouden: een zeker wantrouwen naar mensen, die ik nog niet goed ken. Ik moet altijd eerst weten wat voor vlees ik in de kuip heb. Maar ik ben altijd blijven vechten voor een fatsoenlijk leven, een opleiding, een goede baan, een gezin. En het is allemaal gelukt."

,,Na de LTS werd ik timmerman, op voorspraak van mijn pleegvader, die een schildersbedrijf had. 'In de bouw is altijd geld te verdienen', zei hij, maar een carrière in de bouw bleek voor mij niet weggelegd. Ik heb er maar kort gewerkt, ze noemden mij daar de professor, ik was veel te precies, alles moest waterpas. Ze vonden mij een zeikerdje." Na een omscholing komt hij als leerling op een advocatenkantoor terecht. ,,Vanuit mijn jeugd had ik een enorme hekel aan onrecht meegekregen. Op deze plek kon ik onrecht bestrijden en mensen helpen, die zich onrechtvaardig behandeld voelden. Dat gaf mij veel voldoening." Uit dit kantoor ontstaat per slot Breedveld Financieel Advies, een onderneming die bedrijven en individuen adviseert in financiële en juridische zaken. ,,En een heleboel andere zaken", zegt Tom met enige trots, ,,we zeiden altijd, wij leveren een muzikale fruitmand. Van dit bedrijf ben ik tot op de dag van vandaag directeur. Ook al heb ik vanwege mijn handicap veel taken moeten overdragen aan anderen, ik ben nog steeds nadrukkelijk betrokken op de dagelijkse werkzaamheden."

,,Ik trouwde jong en kreeg twee zonen. We hadden het goed. Maar helaas kwam mijn vrouw na een ziekte te overlijden. Ik heb de jongens lange tijd alleen opgevoed." Hij aarzelt als ik hem vraag naar jaartallen en leeftijden. ,,Je moet me niet kwalijk nemen, maar dat kan ik niet precies reproduceren. Door de morfine, als pijnmedicatie heb ik een lichte hersenbeschadiging opgelopen, waardoor mijn geheugen soms wat minder werkt. Wat ik wel zeker weet is dat ik inmiddels twintig jaar getrouwd ben met Jannie, mijn huidige vrouw. Ik ken haar al sinds ik haar veertig jaar geleden tegenkwam bij het behalen van mijn middenstandsdiploma. Zij was toentertijd ook getrouwd, ook haar man is overleden. Zodoende besloten wij samen verder te gaan."

,,Acht jaar geleden, twee weken nadat ik een bedrijvenbeurs bezocht had, kreeg ik problemen aan mijn blaas en pijn in mijn rug. Na uitgebreid onderzoek ging er een alarmering uit en toen bleek dat nog drie mensen zich met dezelfde klachten bij de arts hadden gemeld. Het probleem bleek terug te voeren tot een slecht gereinigd toilet op de beurs, waar wij een onbekende, agressieve bacterie hadden opgelopen. Antibiotica werkte niet. Na drie weken kon ik niet meer lopen en was er ondraaglijke pijn. Ik kwam al snel in een rolstoel terecht. Er volgden vijf jaar vol doffe ellende, vele onderzoeken en velerlei medicatie, ook in proefprogramma's en een diversiteit aan pijnmedicatie. Ik heb vele uren doorgebracht in de MRI-scan. Terwijl de toestand steeds verder verslechterde, bleef ik mij de vlag voorhouden dat er ooit een medicijn zou aanslaan. Inmiddels weet ik, dat mijn handicap onomkeerbaar is. De acht soorten tabletten, die ik nu dagelijks slik, dienen slechts om het proces te vertragen en de pijn te dempen. Nadat ik tweemaal een medicijnvergiftiging opliep, met de genoemde hersenschade tot gevolg, is bij mij elektronische pijnstilling aangebracht. Desondanks ga ik steeds een stapje verder achteruit. Mijn benen hebben al jaren ATV, mijn darmen ook. Gaandeweg verlies ik ook de kracht in mijn armen." Tom vertelt zijn verhaal laconiek, met een grap en een grol en zonder spoor van zelfmedelijden. ,,Ik zit niet bij de pakken neer. Ik wil niet achter de geraniums gaan zitten maar ervóór actief blijven en genieten van elke dag. Actief zijn is voor mij een verzet tegen de pijn. Dat lukt me de laatste twee, drie jaar steeds beter. Het geeft me nieuwe energie als ik betekenis kan hebben in vrijwilligerswerk, zoals in De Nieuwe Doelen. Maar ook in het Gehandicaptenplatform en het GIPS-project, waarmee we schoolkinderen leren en laten ervaren, wat het is om een handicap te hebben, doof of blind te zijn of rolstoelgebonden. Daarnaast ben ik voorzitter van de Bewonerscommissie in de Bannehof geweest. Daar hebben we een periode gewoond, in afwachting van dit huis. Maar soms ben ik verdrietig. Waaraan heb ik dit verdiend, denk ik dan, ik heb toch altijd hard gewerkt, mijn best gedaan. En soms ben ik boos. Het is echt heel moeilijk om invalide te zijn. Aan alles moet je trekken. Je weet ook niks. Je weet wel hoe je een bedrijf moet runnen, maar niet hoe je aan een triple stoel moet komen, of een rolstoel, hoe je een aanpassing in je huis moet aanvragen. Vaak wordt een aanvraag afgewezen, omdat mijn vrouw nog gezond is. Zij heeft mij altijd volledig verzorgd, met heel veel liefde, maar ook zij wordt een dagje ouder. Een paar weken geleden heeft zij de zorg aan de thuiszorg overgedragen. Met heel veel moeite. Het gaf ons veel verdriet."

,,Ik heb het altijd leuk gevonden om de mensen met theater en muziek plezier te bezorgen. Ik speelde vroeger vaak elektrisch orgel en accordeon in café en buurthuis en was in een vroeg stadium actief betrokken bij Vrienden van Amstel Live. In het Luxor-theater in Rotterdam genoot ik van de musicals en speelde een rol in de productie en de techniek. Dus toen er een oproep kwam voor het Bestuur van de Nieuwe Doelen, twijfelde ik niet. Het is mijn passie om mensen vrolijk te zien, om mensen te zien genieten. Ik beheer de penningen, maar denk ook mee over voorstellingen en evenementen en soms organiseer ik zelf een leuke voorstelling. Mijn handicap is daarbij geen beletsel, eerder een aanmoediging. Het is mijn gevecht erbij te blijven horen. Anders zou ik gemakkelijk in een isolement kunnen raken. Wij, als invaliden moeten positief zijn, eruit halen wat erin zit. Je weet nooit hoelang het nog duurt. En bovendien, in De Nieuwe Doelen is nog zoveel mogelijk!"