Afscheid, voor nu

Afscheid, dramatisch klinkt het. Dramatischer dan het is hoor. Het is geen definitief afscheid, het is een afscheid met een open einde, een afscheid voor nu. Omdat ik, met honderden, duizenden, miljoenen, misschien zelfs wel samen met de rest van de wereld, niet weet wat de toekomst gaat brengen, laat ik dit stukje los. Dit stukje Gorinchem, deze column vanaf de wal.

De wal is namelijk een plek waar ik op dit moment niet genoeg ben om vanaf te kijken en om vervolgens over te kunnen schrijven. En dat is niet eerlijk, niet eerlijk voor een krant die moet gaan over het uitzicht vanaf deze wal, niet de wallen van Amsterdam. Niet dat ik die wallen regelmatig zie trouwens. Ik krijg het gewoon allemaal niet meer mee, wat er allemaal gebeurt hier in dit vestingstadje. Terwijl ik niet eens echt echt weg ben, ik werk hier in het weekend en dat blijft ook zo, maar naast doordeweeks wonen en werken in Amsterdam, afstuderen (ja alweer ja, hou maar op) en nog een soort van sociaal leven proberen te onderhouden naast die activiteiten, valt deze column een beetje tussen deze wal en zomaar een schip.

Dus, dit is de laatste voor mij. In ieder geval voorlopig de laatste. Na columns over mijn hondje, hondenpoepzakjes, Amsterdam, verhuizen, anonimiteit, de Genesis, de Nieuwe Doelen, de V&D, bomen, carnaval, de schaatsbaan, kerst, het hippiefestival, een klaagkwartier, een diefstal, de politie, waakzaamheid en nog zoveel meer, is dit een afscheids-column.

Of het is omdat ik in Amsterdam blijf weet ik nog niet hoor trouwens, misschien wel, misschien niet. Dat hangt van van alles af. Er is genoeg voor te zeggen om hier te blijven of naar toe terug te komen. Gorinchem is fantastisch en dat blijft het ook. Dat zouden ze op een kaart moeten zetten: 'Groetjes uit Gorinchem, een fantastische plek'. Want zittend op het terras van mijn werk, mijn stamkroeg en een beetje mijn thuis, hoor ik het hippie-festival, maak ik een praatje met wie er dan ook langskomt, weet ik dat mijn vrienden en eindeloze liefde om de hoek en dus binnen handbereik zijn. Een afscheid van Gorinchem is dan ook absoluut niet, dat zou ik nooit willen of kunnen.

Dus geniet van dit stadje. Loop een rondje over de wal en kijk zelf. Zie hoe leuk en mooi het is. Als je het zelf niet kan zien vraag het eens aan een toerist, die kan je haarfijn vertellen hoe leuk het is, zij lijken het soms beter te zien dan wij, de inwoners. Kijk en geniet.

Voor nu, liefs van mij en tot komend weekend, want dan ben ik er uiteraard gewoon weer.

Sarah Ouwerkerk