• Fred Mertens

'Borduren verveelt me nooit'

GORINCHEM In het Gorcums Museum is de expositie Voor de draad ermee! te zien, over de kunst van het borduren. Deze week het verhaal van de 90-jarige Gorcumse mevrouw Troost, die borduren tot kunst heeft verheven.

Als mevrouw Troost de deur van haar appartement in De Schutse voor me opent begint ze direct met haar verhaal of, liever gezegd, met een rondleiding. Aan de muren hangen haar kunstwerken en voor de gelegenheid ligt een aantal geborduurde tafellakens uitgespreid op haar bed.

De inrichting van haar huis doet een beetje denken aan een expositie van borduurwerken. De beddensprei, de 'schilderijen', de tafellakens, alles in verschillende stijlen en kleuren geborduurd. Ook de stoelen zijn voorzien van door haar gemaakte borduursels.

Het meest opvallend is wel de grote leunstoel die door haar is geborduurd. Mevrouw Troost heeft daar vijf jaar over gedaan, een waar kunstwerk dat in de huidige expositie in het Gorcums Museum niet zou misstaan.

Ze heeft een enorme verzameling patronen uit alle landen van de wereld die ze kreeg van vrienden en familie maar die ze ook zelf opzocht in boeken en tijdschriften. Hoeveel het er zijn weet ze niet maar een zeker een paar duizend.

,,Ik borduur al vanaf mijn zevende. Les heb ik, behalve op de lagere school, nooit gehad. Gewoon goed kijken en doen. De merklap die ik op school heb gemaakt is met mijn andere werk een paar jaar geleden tentoongesteld in het museum De Koperen Knop."

Mevrouw Troost werd in Gorcum geboren. Haar ouders dreven de slagerij Drok in de Arkelstraat. Eén van de foto's aan de wand is van haar huwelijk in haar zelfgemaakte trouwjurk.

Voor haar kinderen en kleinkinderen maakte ze handdoeken en slabbetjes, telkens met een andere voorstelling. Plaatjes die soms een verhaaltje vertellen. Voor braderieën die de kerk organiseert maakt ze al jaren kleine geschenkjes zoals kunstig gevouwen zakdoekjes in papieren etuis of als wenskaart.

Gaat borduren na meer dan 80 jaar nou echt niet vervelen? ,,Nee hoor, alleen kan ik het niet meer zo goed zien. Ik heb maar een goed oog, ik borduur met een loep en dat gaat goed. Ik borduur gewoon graag, het is een gave en als ik het mag zeggen: de Heer heeft me daarin gesterkt. Dit kan een mens niet alleen. Dat mag ik toch wel zeggen!"