• Jos Huibers

Willem Hak: 'Waar anderen afhaakten, ging ik door'

GORINCHEM Willem Hak is bezig met de grote schoonmaak in zijn café Genesis, schitterend gelegen in de zon, die kwistig schijnt Buiten de Waterpoort op deze zomerse dinsdag. Maar ook een grote schoonmaak kan niet de slijtage verhullen, die de tand des tijds heeft ingevreten in hoeken en naden van het gedateerde gebouw. ,,Het gebouw is op", zegt Willem, toen we het café overnamen wisten we al dat we snel nieuwbouwplannen moesten ontwikkelen. En dat is nu elf jaar geleden en het gebouw is er in die tijd niet beter op geworden, ondanks het feit dat we wel onderhoud hebben gepleegd."Willem Hak kwam in de afgelopen maanden ongewild in het Gorcums nieuws, toen het café Genesis sluipenderwijs dreigde te verdwijnen uit de bouwplannen van ondernemer Berry Voet, die Buiten de Waterpoort een hotel wil realiseren. Zulks ondanks het feit, dat op initiatief van dezelfde Voet - tevens eigenaar van restaurant Bon A'part en het Hamelhuis - bindende afspraken waren gemaakt over het voortbestaan van café Genesis in dezelfde bouw. ,,Het leek zo'n goede deal", zegt Willem, ,,maar er is ontzettend veel tijd verstreken zonder teken van leven. 'Ik ben er mee bezig', hoorden wij steeds. Tot ons recht van erfpacht na dertig jaar verliep per 1 mei 2016. Daarna hoorden wij via via dat er bouwplannen waren goedgekeurd, waarin café Genesis misschien niet meer voorkwam en even later hoorden wij dat de erfpacht aan Voet was toegekend."

Willem Hak is een geboren en getogen Gorcummer. ,,Op vier jaar na heb ik mijn hele leven in Gorinchem gewoond. Ik woon er graag, niet te klein, niet te groot, net geen dorp, net geen stad. In de vier jaar dat ik in Amsterdam woonde, ben ik Gorinchem extra gaan waarderen. Ik kom uit een ondernemersfamilie. Mijn ouders hadden een oliehandel aan de Kalkhaven en mijn oom de papierhandel om de hoek in de Met van Amerongensteeg. Samen was dat de Gorcumse olie- en papierhandel." Willem was de jongste in het gezin met twee oudere zussen. ,,Mijn vader overleed toen ik 16 jaar was. Hij was al lang ziek. Hij had prostaatkanker, een ziekte waarvoor toen nog geen of weinig behandeling was. Als familie zagen wij machteloos toe. Dat was voor mij de motivatie om voor de Gezondheidszorg te kiezen. Ik wilde een levensreddend beroep." Een sollicitatie bij het Beatrixziekenhuis leidde niet tot toelating tot de opleiding. ,,Ik ben nog wel op gesprek geweest, maar toen ik vertelde dat ik niet tot een kerkgenootschap behoorde kon ik onmiddellijk vertrekken. Dat was toentertijd nog het belangrijkste criterium. De toenmalige directeur liet alleen mensen uit de eigen kerk toe." Derhalve volgde Willem de interne opleiding in Amsterdam, waar hij een huis deelde met een oudere zus. Na de opleiding tot A-verpleegkundige kwam hij terug naar Gorinchem en werkte in Het Beatrix streekziekenhuis, eerst in Gorinchem, later in Leerdam, omdat daar mogelijkheden waren om als anesthesie-verpleegkundige te werken. ,,Ik wilde heel graag levensreddend handelen", zegt hij weer. Omdat hij zich wilde specialiseren in de cardiologie, ging hij naar het ziekenhuis in Nieuwegein. ,,In die tijd was er nog een goed evenwicht tussen Zorg en technisch handelen, je had ook nog tijd voor de patiënt. Dat is gedurende de jaren wel anders geworden. Het accent kwam steeds meer op de techniek - de monitors, de parameters - te liggen. Maar het was een mooie tijd. De mensen kwamen bij ons binnen na een ernstig ongeluk, een hartaanval, een hersenbloeding. Wij moesten ze klaar maken om geopereerd te worden en de vitale organen op gang houden. Ik heb in die tijd honderden, zo niet duizenden reanimaties verricht. Ik ben trots op die periode."

Willem pauzeert even, schenkt een cola-light, rookt een sigaret, voert een telefoongesprek, ijsberend. ,,Na vier jaar kon ik terug naar Gorinchem, waar ik kwam te werken op de Recovery, onderdeel van Anesthesie. Omdat wij diepere, grotere lijnen konden trekken, diepe infusen konden aanleggen", zegt hij cryptisch. En dan: ,,Hoe dan ook, ik zocht altijd naar de meest intense kant van de verpleging. Een plek waar je mensen hun leven kon teruggeven. Daarvoor moest je stressbestendig zijn, niet in paniek raken." Tot 2005 werkt Willem als verpleegkundige in de Verkoever- en voorbereidingskamer in het ziekenhuis. Met een onderbreking van anderhalf jaar, waarin hij uitvaartleider is bij begrafenisonderneming van Brouwershaven. ,,Ik had daar een speciale taak bij Mobulance, zeg maar de calamiteitenkant van de uitvaartverzorging. Omdat ziekenwagens in principe geen overleden mensen vervoeren, moesten lichamen worden opgehaald, ook na een ernstig ongeluk of als iemand voor de trein was gesprongen. De delen van het lichaam moesten dan werkelijk bij elkaar worden gezocht en er moest goed gekeken worden of er niets ontbrak, of het lichaam compleet was. En daarna moesten lichamen weer enigszins toonbaar worden gemaakt." Een morbide taak, opper ik, maar Willem ziet dat anders. ,,Het was ook een vorm van hulpverlening, je kunt de nabestaanden echt tot steun zijn en zodoende betekenis hebben. Ik zocht toch weer de extreme kant, iets doen wat niet iedereen kan, ik zoek een uitdaging, of misschien ook wel de eigen grens. Waar anderen afhaakten, ging ik door." Toen hij na een jaar werd overgeplaatst naar Dordrecht, nam hij ontslag - 'Dordrecht is mijn stad niet' - en keerde terug naar het ziekenhuis.

Als uitvaartleider kwam hij in contact met Nick, zijn huidige zakenpartner. ,,Ik deed de uitvaart van zijn vader. Nick, was pas 17 jaar en kwam door omstandigheden op dezelfde dag op straat te staan." Willem bood hem onderdak in zijn flat. ,,Ik ben vrijgezel en er was ruimte in de flat. De bedoeling was dat ik hem tijdelijk op zou vangen, maar het heeft uiteindelijk veel langer geduurd. Moeder Hak bood assistentie bij de begeleiding van de toen boze en dwarse puber." Zo ook geraakte Willem op het pad van de horeca. ,,Na verloop van tijd zei ik tegen Nick: 'als jij je papieren haalt, dan investeer ik in een cafetaria'." Zo gezegd, zo gedaan. ,,Alleen werd het geen cafetaria, maar Genesis, de eerste eigenaar hebben we uitgekocht in 1999, de tweede in september 2000. Dus we zijn nu bijna 16 jaar volledig eigenaar."

Het was hard werken in de beginjaren. ,,Ik werkte nog in het ziekenhuis, gaandeweg een dagje minder. Maar 's avonds en in de weekenden was ik in het café. Dat was nodig ook. Het gebied Buiten de Waterpoort had een slechte naam, er werden hard drugs verhandeld, met name in en rond het naastgelegen café Parkzicht. Ik heb zelf aan de poort gestaan en ook fysiek dealers en gebruikers buiten de deur gehouden. En dat is gelukt. Genesis is altijd een café gebleven met een goede, relaxte sfeer. Er is nooit iets aan de hand. Hier kan een vrouw alleen naar binnen gegaan, zonder dat ze wordt lastiggevallen. In Genesis is iedereen welkom. We hebben nooit overlast gegeven of schulden gemaakt. Altijd goed samengewerkt met de gemeente, ook in de zeven jaar dat ik voorzitter was van de Koninklijke Horeca Nederland."

In 2005 stopt Willem in het ziekenhuis - 'het werd te zwaar' - en wijdt zich volledig aan Genesis. ,,Vanaf die tijd zijn we ook met nieuwbouw bezig. We zochten en vonden een investeerder en een projectleider. Een eerste plan werd afgewezen, een tweede plan was kansrijk, maar in crisistijd lukte het niet een investeerder te vinden. Het eerste contact met Voet dateert van 2012 en 2013. Hij kwam langs om ons te polsen, we zaten vrij snel op één lijn. Voet zou een hotel bouwen, Genesis zou het cafédeel kopen of huren. Het oude Genesis in een nieuwe jas. Vervolgens verdwijnt de man uit beeld. Hij was voor ons niet meer te bereiken. Tot het moment dat de erfpacht verliep dus. Toen bleek de bouwvergunning opeens afgegeven. En de onderhandelingsvoorwaarden bleken ook veranderd. Nu vragen wij ons af of hij ons ooit wel echt gewild heeft." Ze zijn weer voorzichtig in overleg. Niet met Voet zelf maar met diens adviseur. Daarom brengt hij nu liever niet alle details naar buiten. "Om het proces niet te frustreren. Maar misschien, als je over drie maanden terugkomt, dat we dan duidelijker kunnen zijn."